Selecteer een pagina

Niet de storm maar de hemel

Ik ben de hemel waaraan af een toe een wolk voorbijdrijft. Of waaronder een storm opsteekt. Ik ben een mens met emoties en gedachten die soms moeilijk te dragen zijn. Net als ieder ander mens. Het was lang zo dat ik ineens in een slechte bui kon zijn. Soms zelfs zonder dat er een directe aanleiding voor leek te zijn behalve “met het verkeerde been uit bed gestapt. Alsof het mijn eigen schuld was. En als dat een hele dag duurde, want alles wat er gebeurde die dag leek mis, was het gewoon een slechte dag. Punt. Het gebeurde wel eens dat die bui langer dan een dag duurde. Of zelfs een hele week.

Wat een tijdverspilling denk ik nu. Wat ik toen niet wist is dat ik de die storm zelf voedde: door onbewust alles wat op die dag voorbijkwam omver te blazen met de tornado die ik in mij voelde razen.

Door er zelf in op te gaan.
Door de storm te worden.
Inmiddels heb ik geleerd dat die storm altijd tijdelijk is ook al voelt het niet zo. Zoals alles tijdelijk is, vergankelijk, en dat dat niet erg is.
Wat ongelukkig maakt is vastklampen aan het idee dat je je anders moet voelen; dat wat er is niet goed is.

 

Tegenslag is als wolken aan de hemel

Accepteer dat je je niet blij en energiek zult voelen. Erken dat gevoelens van boosheid, ongeduld, teleurstelling, hopeloosheid er ook zullen zijn in je leven. Maar dan wel met vol besef dat ook deze tijdelijk zijn.
Als wolken die aan de hemel voorbijdrijven.
Als golven die breken, telkens opnieuw.
Omdat jij mens bent en alle ervaringen, fjn en pijnlijk horen bij het mens-zijn.
Is dat eenvoudig? In ieder geval minder eenvoudig dan het klinkt als je vindt dat je “gewoon moet accepteren”.
Dat vraagt namelijk een actieve houding van toelaten en dat komt niet altijd vanzelf.

 

Er is altijd een keuze

Het gaat er namelijk niet om om te doen alsof. Alsof het je niets kan schelen, er niet toe doet.  Dat is niet acceptatie.
Het gaat ook niet om negeren, wegduwen, vermijden, opgeven.
Ook dat is niet acceptatie.
Het gaat erom dat je erkent dat het er is maar je hoeft het ook niet leuk te vinden. Weerstand bieden is makkelijker want dat geeft een gevoel van controle.
Een innerlijke ervaring als een gevoel of gedachte laat zich namelijk niet zomaar “wegdenken”. Is niet te controleren.
Wat telt is of, ondanks wat er binnenin woedt, je je evenwicht kunt bewaren.
Of je bij jezelf kunt blijven. Wat je dierbaar is niet op het spel zetten door een tijdelijke woedeaanval die je overspoelt.

Mij lukt dat zeker niet altijd. Maar ik heb ik inmiddels geleerd wat ik kan doen om er niet in te blijven hangen.  Steeds beter herken ik de keuzes die ik heb.

 

 

Dichter bij innerlijke rust

Acceptatie is het verschil kunnen zien tussen de tijdelijke emotie en wat belangrijk is. Weten wie je zelf bent.
De hemel zijn.
Daarnaar handelen.
Erkennen hoe je je voelt zonder daartegen in te gaan.
In verbinding te blijven met jezelf.
Dat is acceptatie.
Soms lukt het niet en vecht ik tegen de storm, soms laat ik me natregenen.
Ik oefen acceptatie.
Elke dag.
Omdat het me dichter bij mijzelf houdt. Kom ik dichter bij mijn innerlijke rust. En daar heeft uiteindelijk iedereen baat bij.

 

Worstel jij ook weleens met een allesoverheersend gevoel, een ongewenste innnerlijke ervaring? Wat is soms heel moeilijk voor je te accepteren en zou je van bevrijd willen zijn? Wil je dat tegenslag minder impact op je heeft en wil je meer innerlijke rust?

Doe dan mee met de #acceptatiechallenge en schrijf je hier in om te ervaren hoe de beoefening van acceptatie jouw leven lichter kan maken.