Selecteer een pagina

De uitdaging van acceptatie

Je zal er maar mee zitten, zeggen we weleens als iemand een worstelt met een onoplosbaar probleem.

Alleen, ik heb geleerd dat ik nooit echt ergens mee “zit”. De neiging  om dilemma’s en lastige gevoelens  juist uit de weg te gaan, omheen te draaien of negeren is groot.

Maar er echt mee “zitten” nee dat doet ik meestal niet.

Ermee zitten zou betekenen dat ik volledig aanwezig zou durven blijven bij wat er in mij omgaat wanneer de storm opsteekt.

De eerste keer dat ik bewust ervoer welk verschil het kan maken is toen ik mij tot het uiterste gedreven voelde door mijn peuter.

Ik  stond op het punt te ontploffen in een woede uitbarsting.

Boosheid is de moeilijkste emotie om bij te blijven omdat het zo explosief is.

Erin meegaan betekent dat ik dingen zeg of waar ik achteraf spijt van heb.

In een zeldzaam moment bleek ik ineens in staat al mijn aandacht te richten op wat er binnen in mij gebeurde.

Ik richtte mijn aandacht op mijn versnelde hartslag.

Voelde het mijn boosheid kolkte en zich een weg wilde banen naar buiten.

Door het voor het eerst te zien, kon ik er afstand van nemen. en werd ik in staat te kiezen.

Kiezen of ik mijn boosheid vrij zou laten op een weerloos dat alleen haar eigen wil wilde uiten.

Een verlangen had dat niet antwoordde aan losstaat van regels, conventies en vooral mijn gemak.

 

Adem bevrijdt

Ik richtte mijn aandacht op mijn adem.

Adem in adem uit.

Even was het heel stil.

Toen was er ineens ruimte om te bedenken wat voor mij belangrijk was.

Haar individualiteit te eren. Mijn verbinding met haar juist te versterken.

Wat ik leerde van dat moment is dat met iets “zitten” niet betekent dat je erin opgaat.

Het betekent kunnen toelaten dat er onwenselijke gevoelens in je plaatsvinden zonder oordeel.

Zonder erin mee te gaan.

Door te kijken naar wat in mij omgaat kan ik juist afstand scheppen.

Nu zie ik een emotie niet als een overtuiging of waarheid maar als iets dat ook weer zo voorbij gaat.

niemand kan vermijden wat hij denkt of voelt.

Dat is onderdeel van ons menszijn.

 

Vrije keuze

Nu weet ik  dat mijn gedachten en emoties niet altijd vat op mijn gedrag hoeven hebben.

Blijven oefenen zal altijd nodig zijn, want het lukt me niet altijd. Maar die eerste keer heeft mijn ogen letterlijk geopend.

Zien lukt alleen wanneer ik mezelf de tijd gun.  Wanneer ik temidden van de drukte en haast kan ademen.

Op adem komen.

Letterlijk een paar minuten stilstaan bij wat iets mij doet, helpt me een ander, evenwichtiger standpunt in te nemen.

Dat is waarom pauzes, rust, stilte zo waardevol zijn op een dag.

Zodat je af en toe naar binnen kunt kijken en je acties kunt afstemmen op je waarden.

Vooral wanneer de druk hoog is.