Selecteer een pagina

is het je hoofd of is het je lichaam

Anderhalve maand geleden ben ik begonnen met meerdere keren per week mediteren. Heel lang voorgenomen en nu pas lukt het.

De ochtend blijkt voor mij goed te werken.

Dan ben ik alert.

Ik zoek een plek op waar mijn yoga matje uitgerold ligt, zodat mijn voeten niet wegglijden, ik vlij me neer op een halve maan kussen en luister naar een visualisatie, trek een meditatiekaart, houd een kristal vast of focus alleen op mijn adem.

Het eerste wat er gebeurt is dat ik enorm ga gapen!

 

Chronisch slaaptekort

Van een westerse boeddhistische meditatieleraar eerder ik een paar jaar geleden hoe belangrijk het is jezelf niet te veroordelen wanneer je in slaap valt. Het leven dat wij leiden leidt haast vanzelfsprekend to een chronisch slaapgebrek.

Val je in slaap, moet je enorm gapen, wil het alleen maar zeggen dat je lichaam moe is.

Het is geen teken dat je iets  niet “goed” doet”, het niet “kunt”. Als je maar doorgaat merk je dat vaak niet.

Als je stilstaat voel je pas.

Dat is ok.

Sindsdien vat ik het op als teken dat ik nu echt naar mijn lichaam luister.

Dat het niet meer hoeft te schreeuwen om gehoord te worden.

Dat ik aanwezig kan zijn bij wat er is. Slaap. vermoeidheid.

Misschien nog wel veel meer.

Zonder het weg te duwen

Dat is hoe ik acceptatie oefen.

Sinds ik mediteer merk ik nu al dat ik makkelijker aanwezig kan zijn in situaties waar ik met mijn aandacht bij moet blijven.

 

Het wordt steeds makkelijker

Het wordt makkelijker af te stemmen op anderen; maar ook op mezelf.

Op dezelfde frequentie te luisteren, praten, voelen.

Er ontstaat ruimte om temidden van heftige emoties, vermoeidheid het verschil te voelen tussen wat in mij spreekt: is het mijn vermoeidheid dat maakt dat ik ongeduldig ben of ben ik het zelf?

Je bent niet je gedachten.

Je bent niet je emoties

Jij bent veel meer dan dat.

Binnenkort meer daarover in de spoedcursus acceptatie.

 

 

Hoe bewust ben jij van de signalen van je lichaam gedurende de dag?