Selecteer een pagina

Het is 14 jaar geleden dat mijn vader overleed. In werkelijkheid was ik mijn verbinding met hem al lang daarvoor kwijtgeraakt wat mij altijd verdriet heeft gedaan. Zijn graf is ver van mijn woonplaats vandaan maar hij is wekelijks in mijn gedachten. Vaak van plan maar nu pas kwam het er weer van om zijn graf te bezoeken.

In gezelschap, liep ik op een regenachtige zondag, op het hoogtepunt van de bloeiende bloesembomen die leken licht af te geven tegen de grijze lucht. Ik loop onder baldakijnen van duizenden lichtgroene blaadjes die de levenskracht uit de druppels lijken op te zuigen. Ik ben getroffen door de levendigheid die ik om me heen voel,  verwelkomende tapijten van gras, statige brede lanen met bijzondere bomen.

Op zoek naar verbinding

Aangekomen in een stille en enigszins verlaten hoek met slechts het gezelschap van vogels en bloesems ligt hij daar. Ooit mijn vader, nu een herinnering waar zelfs de steen niet naar verwijst. De roze vergeet me nietjes die ik ’s morgens kocht laat ik zakken in de losse, kale aarde in de hoop dat ik deze vermenigvuldigd zie bij een volgende bezoek.

Ik weet niet wat ik verwacht te voelen. Ik hoopte op een tevredenheid. Verbinding.  In plaats daarvan voel ik ontzag voor de schoonheid om mij heen.

Ik ben in verbinding met de omgeving maar niet met mijn vader. Terwijl ik terugloop naar de ingang denk ik hardop na over al die anderen die hier liggen met onuitgesproken verhalen, ingewikkelde familiegeschiedenissen. Als je denkt als enige iets mee te maken is dat nooit zo.

Wat zegt een plek, een steen over iemand? Zeggen spaarzame woorden iets over iemands betekenis? Wat weten we werkelijk over het leven dat anderen leiden. Over wie word liefgehad. Wie vergeten wordt.

Nu pas, terwijl ik dit schrijf, voel ik de verbinding. en dat weet ik omdat de herinnering aan mijn vader mij nu wel raakt.

 

Geraakt worden doet leven

In het verleden vond ik het vervelend geraakt zijn, zeker in het bijzijn van anderen. Misschien omdat het anderen ongemakkelijk maakt. We gaan moeilijk om met de emoties van anderen. We worden ongevraagd getroost of gestut met opbeurende woorden.

Inmiddels heb ik er geen moeite meer mee. Ik weet nu, wanneer ik geraakt ben, dat ik een emotie voel, dat ik me verbonden voel. Het is niet erg om emoties te voelen.

Het wordt pas lastig wanneer je ze niet toelaat. Wegdrukt of ontkent door eroverheen te praten. Je je emoties laat overstemmen door boosheid.

Laat je emoties je door niets of niemand ontnemen. Zij maken jou mens. Zij zijn het bewijs dat je leeft! Ik zou zelf niet anders willen.

Kun jij je emoties toelaten? Wanneer sta je jezelf toe geraakt te zijn zonder daarover een oordeel te hebben?

Meer binnenkort over de spoedcursus acceptatie.